5ο τόμος
ΓΙΑ ΑΓΟΡΕΣ 6 ή περισσότερων τεμαχίων
ΚΑΙ ΔΩΡΟ τα έξοδα αποστολής

κανονική τιμή τόμου 6,90
Όλοι γνωρίζουν τον Τυραννόσαυρο ρεξ, τον πιο δημοφιλή δεινόσαυρο από όλους. Δεν ήταν ο μεγαλύτερος σαρκοφάγος δεινόσαυρος, αλλά ο πιο τρομακτικός. Ο εγκέφαλός του ήταν δύο φορές μεγαλύτερος από αυτόν άλλων γιγάντιων σαρκοφάγων δεινόσαυρων, όπως ο γιγανοτόσαυρος. Αν και τα άνω άκρα του ήταν μικροσκοπικά και σχεδόν άχρηστα, τα σαγόνια του ήταν αρκετά δυνατά για να συνθλίψουν οποιοδήποτε ζώο.
Ο στεγόσαυρος ήταν από τους μεγαλύτερους φυτοφάγους δεινόσαυρους με οστέινες πλάκες στην πλάτη. Όταν βρέθηκε οι ειδικοί πίστευαν ότι περπατούσε στα δύο πόδια. Άλλοι ισχυρίζονταν ότι οι οστέινες πλάκες χρησίμευαν για άμυνα – ωστόσο ήταν πολύ λεπτές. Ίσως χρησίμευαν για να δροσίζουν ή να ζεσταίνουν το ζώο ή για να προσελκύουν το άλλο φύλο. Η αγκαθωτή ουρά του στεγόσαυρου αποτελούσε αμυντικό όπλο.
Ο τρικεράτοπας ήταν ο τελευταίος και ο μεγαλύτερος κερασφόρος δεινόσαυρος. Ήταν ίσως ένας από τους πιο συνηθισμένους δεινόσαυρους της αμερικανικής Δύσης την εποχή του Τυραννόσαυρου ρεξ. Οι δεινόσαυροι αυτοί απεικονίζονταν συχνά να μετακινούνται σε μεγάλες ομάδες, αλλά δεν έχουν βρεθεί πάνω από τρεις τρικεράτοπες μαζί. Ίσως ζούσαν μόνο σε οικογενειακές ομάδες. Ο τρικεράτοπας έτρωγε χαμηλά φυτά.
Ο νωθρόνυχας είναι ο πρώτος γνωστός Βορειοαμερικανός συγγενής του μυστηριώδους θεριζινόσαυρου της κεντρικής Ασίας. Όπως και ο Ασιάτης συγγενής του, έτσι και ο νωθρόνυχας ανήκε στα ορνιθίσχια και είχε τέσσερα δάχτυλα σε κάθε πόδι. Ήταν φυτοφάγα ζώα. Και τα δύο ζώα είχαν τεράστια γαμψά νύχια στα άνω άκρα τους, τα μεγαλύτερα από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα.
Ο αμαργκάσαυρος ήταν ένας πολύ παράξενος και μυστηριώδης δεινόσαυρος. Ο αμαργκάσαυρος είχε στην πλάτη τεράστιες διπλές οστέινες ακτίνες, οι οποίες σχημάτιζαν ένα ιστίο που του χρησίμευε για να προσελκύει τα θηλυκά ή να τρομάζει τους αντιπάλους του.Οι ακτίνες ήταν τεράστιες και είχαν μήκος 1,8 μέτρα. Παρόμοιες διέθετε και ο δικραιόσαυρος από την Αφρική, αλλά με το μισό μήκος.
Κανείς δεν περίμενε να ανακαλυφθεί ένας γιγάντιος δεινόσαυρος που να μοιάζει τόσο με πουλί, όπως ο γιγαντοράπτορας. Ζύγιζε περίπου 1.350 κιλά και ήταν πολύ μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους οβιράπτορες, οι οποίοι είχαν το μέγεθος στρουθοκάμηλου ή ήταν λίγο μικρότεροι. Ο συγκεκριμένος δεινόσαυρος μάλλον έτρωγε κρέας, όπως τα υπόλοιπα θηριόποδα, αλλά έτρωγε και φυτά.
Ο κρυολοφόσαυρος ανακαλύφθηκε σε απόσταση 160 χιλιομέτρων από το Νότιο Πόλο. Το οστέινο λοφίο του κρυολοφόσαυρου δεν θύμιζε το λοφίο κανενός άλλου σαρκοφάγου δεινόσαυρου. Ίσως του χρησίμευε για να προσελκύει τα θηλυκά ή για να φαντάζει πολύ τρομακτικός στους αντιπάλους του. Ο κρυολοφόσαυρος ζούσε πολλούς μήνες το χρόνο με ελάχιστο φως, αν και η Ανταρκτική δεν ήταν τότε τόσο νότια όσο είναι σήμερα.
Ο στυρακόσαυρος είχε το πιο βαρυφορτωμένο κεφάλι από οποιονδήποτε άλλο κερασφόρο δεινόσαυρο. Όσο για το κρανίο του, είχε πολλά και διαφορετικά σχήματα. Ο στυρακόσαυρος είχε μεγάλο κέρατο στη μύτη και τέσσερα ή περισσότερα αγκάθια στις πτυχές του. Κάποιοι είχαν και οστέινα εξογκώματα. Έτρωγε τα κλαδιά και τα χαμηλά φυτά με το μεγάλο του ράμφος. Είχε να επιλέξει από μια μεγάλη γκάμα φυτών.
Ο διλοφόσαυρος πήρε το όνομά του από το στρογγυλεμένο διπλό λοφίο του. Είχε όμως και άλλα παράξενα χαρακτηριστικά. Τα οστά της γνάθου του δεν ήταν πολύ καλά συνδεδεμένα, ενώ υπήρχε ένα κενό πίσω από τα μπροστινά δόντια. Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ο διλοφόσαυρος θα πρέπει να τρεφόταν μόνο ψάρια ή νεκρά ζώα. Άλλοι διαφωνούν και ισχυρίζονται ότι ο διλοφόσαυρος ήταν ένας δεινός κυνηγός.
Ο βραχιόσαυρος ήταν ένας γιγάντιος δεινόσαυρος. Οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει ότι το βάρος του ξεπερνούσε τους 25 τόνους. Το κεφάλι και ο λαιμός του έφταναν σε ύψος τα 12 μέτρα. Με μακριά μπροστινά και κοντύτερα πίσω πόδια, ο βραχιόσαυρος είχε τέτοια σωματική διάπλαση που μπορούσε να τρέφεται με τα φύλλα των πιο ψηλών κλαδιών των δέντρων
Ο αλλόσαυρος ήταν ο βασιλιάς των κυνηγών του Ιουρασικού στη Βόρεια Αμερική. Ακόμα και οι γιγάντιοι φυτοφάγοι δεινόσαυροι, όπως ο απατόσαυρος και ο διπλόδοκος, δεν αισθάνονταν ασφαλείς κοντά του. Τα πανίσχυρα σαγόνια του είχαν σχεδόν 70 κοφτερά και συμπαγή δόντια. Τα γαμψά και κοφτερά νύχια στα τρία δάχτυλα των χεριών του είχαν μήκος 20 εκατοστά. Η κάτω σιαγόνα του μπορούσε να λυγίσει προς τα έξω.
Ο πολυάκανθος ήταν είδος αγκυλόσαυρου. Ο αγκυλόσαυρος έμοιαζε με μεγάλο άρμα μάχης. Ήταν πολύ αργοκίνητος και το ρόπαλο που σχηματιζόταν στην άκρη της ουράς του μπορούσε να τον προστατέψει από τον τυραννόσαυρο. Τα δόντια του βασιλιά των δεινόσαυρων δεν μπορούσαν να διαπεράσουν τη σκληρή πανοπλία του αγκυλόσαυρου, και ας ήταν 20 εκατοστά. Ο αγκυλόσαυρος ζούσε στην αμερικανική Δύση και έτρωγε φυτά που τσιμπολογούσε με τα μικρά δόντια του.
Ο πτερανόδοντας δεν ήταν δεινόσαυρος, αλλά ανήκε στην τάξη των πτερόσαυρων. Τα μπροστινά άκρα του είχαν αποκτήσει πάρα πολύ μακριά δάκτυλα και μια λεπτή μεμβράνη τα συνέδεε με τον βραχίονα και τα πίσω πόδια, δημιουργώντας φτερούγες. Έτρωγε ψάρια και ψοφίμια στην άκρη της θάλασσας. Ήταν μεταναστευτικός και μετανάστευε κάθε χρόνο από τις ακτές της Αμερικής στις ευρωπαϊκές ακτές για να ζευγαρώσει.
Ο Αγκουστίνια είναι ένας τιτανόσαυρος, ένας μεγάλος φυτοφάγος σαυρόποδος δεινόσαυρος. Όμως, από τα λίγα απολιθώματα που βρέθηκαν είχε αναμφίβολα μεγάλα αγκάθια στη σπονδυλική του στήλη. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν διακοσμητικά στοιχεία για να προσελκύει το ταίρι του παρά αμυντικά όπλα. Έμοιαζε πολύ με ένα προγενέστερο νοτιοαμερικανικό τιτανόσαυρο, τον αμαργκόσαυρο.
Ο λεξοβίσαυρος ήταν ένας από τους πρώτους στεγόσαυρους της Ευρώπης. Ήταν μεσαίου μεγέθους και έβοσκε χαμηλή βλάστηση στα λιβάδια που σήμερα είναι η βορειοδυτική Ευρώπη. Είναι γνωστός από λίγα αποσπασματικά απολιθώματα που έκαναν πάρα πολύ δύσκολη την ταξονομική του κατάταξη. Εικάζεται ότι είχε αγκάθια όπως και οι υπόλοιποι στεγόσαυροι.
Ο σπινόσαυρος δεν ήταν ο βαρύτερος σαρκοφάγος δεινόσαυρος, ωστόσο οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ήταν ένας από τους μακρύτερους (μήκος 12-15 μέτρα). Ο σπινόσαυρος είναι γνωστός για τα μακριά αγκάθια του, που έφταναν σε ύψος τα δύο μέτρα. Ίσως ενώνονταν με το δέρμα και σχημάτιζαν ένα ιστίο. Γιατί; Και αυτό αποτελεί μυστήριο. Ίσως για να δροσίζεται. Ίσως πάλι για να να προσελκύσει το ταίρι του.